Over ons

Er was eens…

Onze toewijding aan schoonheid en natuur

Bij Alepia geloven we in de kracht van natuurlijke ingrediënten en in hun vermogen om de authentieke schoonheid van iedereen tot uiting te brengen. Sinds onze bescheiden beginjaren zetten we ons in om huidverzorgingsproducten en cosmetica aan te bieden die geïnspireerd zijn op de eeuwenoude tradities van de stad Aleppo in Syrië. Met een rijke geschiedenis en een vakmanschap dat van generatie op generatie is doorgegeven, hebben we een merk opgebouwd dat de zuiverheid en doeltreffendheid van natuurlijke ingrediënten viert.

Ons verhaal: het vuur van Aleppo is niet gedoofd

Een brood zeep in goudbruin, een stad van karavanen, een arts die springt, een zepenmaker die aankomt met een koffer. Zo heeft een vakmanschap dat volgens de traditie meer dan drieduizend jaar oud is de Middellandse Zee overgestoken om, gebaar voor gebaar, voort te leven op het Plateau Briard.

1. De geur van laurier

Alles begint met een brood zeep dat zijn grootmoeder hem laat ontdekken. Bruin als een broodkorst, een beetje ruw, met een ingedrukt stempel dat je met je vingertop leest. Je maakt het nat, en een geur stijgt op, groen, een beetje bitter, frank als een blad dat je tussen je vingers verfrommelt: laurier. En onder de laurier, ronder, de olijf.

Hij is arts-bioloog. Zijn vak is van dichtbij kijken en alleen geloven wat hij verifieert. Hij neemt het brood, weegt het, compact, zwaarder dan het lijkt, en draait het om als leest hij een formule: olijfolie, laurierolie, water, soda, vuur en tijd. Niets anders. Hij probeert het. Hij is verkocht. Hij zal er meer nodig hebben, en al snel heel veel meer.

2. Een land als een ander

Samir Constantini is geboren in Damascus. Zijn familie vestigt zich in Frankrijk vanaf zijn geboorte: « moi, je suis né à Damas en Syrie, mais j'ai toujours vécu en France ». Hij groeit op in een huis waar men van dat land houdt zonder voorbehoud. « Mon père, c'était un ancien combattant, il a combattu avec le général de Gaulle et il nous a inculqué l'amour de la France. » Als kind blijft Syrië voor hem een naam op een kaart: « pour moi la Syrie, c'était un pays comme un autre ».

Later maakt hij de reis, dan nog eens, en begrijpt hij beetje bij beetje « que ce pays c'était un petit peu mes origines ». Een brood zeep weegt weinig. Dat ene brengt hem naar Aleppo.

3. Drieduizend jaar vuur

Aleppo is een van de oudste bewoonde steden ter wereld. Eeuwenlang was het een poort tussen de Middellandse Zee en het Oosten: karavanen uit Perzië en Anatolië losten er zijde en specerijen, en vertrokken weer beladen met de producten van de stad. In de oude stad draagt een groot stenen gebouw nog steeds de naam van de zeep: het Khan al-Saboun, « het khan van de zeep », volledig aan zeep gewijd. Niets zegt beter welke plaats deze zeep in de stad inneemt: men had er een huis voor gebouwd.

Volgens de traditie wordt ze hier al meer dan drieduizend jaar gemaakt. De exacte datum doet er weinig toe: het wezenlijke is niet veranderd. Olijfolie, die de heuvels in de omgeving al sinds de oudheid schenken. Laurierolie, geperst uit de zwarte vruchten van de edele laurier die groeit aan de kusten van het oostelijke Middellandse Zeegebied, wilde bessen die men in de herfst plukt en waarvan een hele oogst maar heel weinig olie oplevert: dat is het kostbare deel. Water. Soda, vroeger gewonnen uit de as van planten. En een vuur dat men drie dagen onderhoudt, als de winter komt.

De arts heeft zijn eigen manier om de twee oliën te benoemen. De olijf is « de zachtheid ». De laurier, « de kracht ».

Elke zeepziederij in Aleppo had haar ketels, haar droogruimtes en haar stempel: de naam van de familie, met de hand in elk brood geslagen, het eerste van alle merken. Men goot het warme deeg op de grond zelf, als een vloerplaat, liet het stollen en sneed het dan in vierkanten door er met houten schaatsen over te lopen. Men stapelde de broden in opengewerkte torens en piramides in geventileerde ruimtes, en wachtte: maanden, soms jaren. Bij het doorsnijden toont de gerijpte zeep een groen hart onder een gouden korst.

Dit vak leer je bij een meester. « Il n'y a pas d'école de savonnier », zegt de oprichter; de techniek wordt « transmise de maître savonnier à son élève », « de père en fils savonnier depuis des générations », en « rien n'a changé ». Vóór de oorlog telde de stad meer dan tweehonderd zeepziederijen. In dec 2024 heeft UNESCO dit vakmanschap ingeschreven op de representatieve lijst van het immaterieel cultureel erfgoed van de mensheid.

Wat de Marseillezeep betreft, de traditie wil dat hij daarvan afstamt: de kruisvaarders zouden, zo zegt men, de olijfoliezeep uit het Oosten hebben meegebracht, en het procedé zou de Middellandse Zee zijn overgestoken tot in de Provence, waar een koninklijk edict in 1688 de vervaardiging van zeep zou reglementeren. De oprichter vat het op zijn manier samen: Aleppo-zeep is « de oorsprong van de Marseillezeep ».

« Aleppo-zeep is meer dan een zeep, het is een deel van Syrië »

Dr Samir Constantini, LCI

4. Het kraampje met stoffige zepen

In Aleppo verkoopt men zeep buiten. In de oude markt zijn er « openluchtkraampjes », en voor elk daarvan stalt de maker zijn broden uit: de jonge, nog bleke, de oude, donkerdere, en de geur van laurier die over het hele steegje zweeft als één enkele ademhaling.

Eén kraampje houdt hem staande. « Toen ik in Aleppo rondliep, in de oude markt van Aleppo-zeep, zag ik een kraampje met zepen die helemaal stoffig waren », vertelt hij. Broden die op hun planken vergeten zijn, grijs van het stof, waarvan « sommige 20 jaar oud zijn », en die niemand weggooit. Integendeel: men bewaart ze voor de liefhebbers die alleen die willen. Een zeep die veroudert is geen verloren zeep. Hij rijpt.

Daar, in die markt, ontmoet hij de zepenmaker. Hij leidt een grote zeepfabriek, waarvan de reputatie al lang de stadsmuren is overgestoken. De Franse arts die zoveel vragen stelt, wordt zijn klant, dan zijn beste klant, dan iets anders. « We zijn bevriend geraakt en hij is mijn leverancier geworden. » De zepenmaker zal het nog eenvoudiger zeggen: « We werkten als partners. »

5. De sprong

In Frankrijk heeft de man een beroep, en geen klein. Arts, gespecialiseerd in medische biologie, leidt hij drie analyselaboratoria in Créteil. Wat hij uit Aleppo meebrengt, houdt hij niet voor zichzelf: hij wil het importeren, het bekendmaken, het verkopen. In 2004 richt hij een onderneming op en geeft haar de naam van de stad: Alepia. « In het begin importeerde ik Aleppo-zeep rechtstreeks uit de stad Aleppo in Syrië. »

De eerste container, een kleine, gaat zeer snel weg. Dan komen de apotheken en de biowinkels, en een hele reeks, van vloeibare zeep tot crèmes, ter plaatse gemaakt, in Aleppo.

Dan komt de dag waarop een man moet kiezen. Enkele jaren na de geboorte van Alepia verkoopt hij zijn laboratoria. Hij zal het in één zin voor een camera samenvatten: « Ik ben arts, […] ik heb alles laten vallen om in Aleppo-zeep te doen, import-export. » In zijn omgeving begrijpt men het niet: « mijn bevriende artsen zeiden me: hoe heb je het gedaan, je hebt een master na je bachelor, je hebt 3 laboratoria, je laat alles vallen om zeep te verkopen? Ze zeiden me dat je atypisch bent. Ik zeg nee, het is mijn passie. » Voor de rest vat zijn methode samen in één zin: « ik ben eraan begonnen, ik spring, en dan zien we wel ».

Hij heeft ook zijn reden als arts: « wanneer u Aleppo-zeep verkoopt, verkoopt u in feite welzijn ».

6. Vijf containers, vier obussen

Dan stort Syrië zich in de oorlog. Vanaf de eerste onlusten doet de bioloog wat hij weet te doen: hij anticipeert. « Toen de onlusten uitbraken, zei ik me dat ik het misschien moeilijk zou hebben om me te bevoorraden. » Hij koopt vijf containers zeep, « in de veronderstelling dat dat zou volstaan ». Hij had zelfs een zeepfabriek laten bouwen in Aleppo: ze zal nooit één enkel brood vervaardigen.

De wegen worden lang en gevaarlijk. Al snel « kon ik me niet meer bevoorraden ».

In Aleppo wordt de zeepfabriek van zijn vriend getroffen. « 4 obussen zijn op mijn fabriek gevallen », zal de zepenmaker zeggen. Een deel brandt; de rest wordt geplunderd. Hij vertrekt naar Libanon, zonder te denken dat het voor altijd is. Wij zullen er niet meer over zeggen: het is geen argument, het is een wonde.

Maar een savoir-faire zit niet in muren; het zit in handen. De arts doet hem een voorstel: « kom naar Frankrijk en samen gaan we een zeepfabriek bouwen ». Het antwoord is een zucht: « Hij zei onmiddellijk ja. »

Ja zeggen is één ding; komen is iets anders. Het vergt maanden wachten om een werkvisum te krijgen, dan een reis, en een man die in Frankrijk aankomt « met een valies ». Alles wat nodig is om een Aleppo-zeep te maken, zat al in zijn handen.

« Ik ben eraan begonnen, ik spring, en dan zien we wel »

Dr Samir Constantini, France 2, 26 feb 2017

7. De ketel van Santeny

In Santeny, een dorp op het Plateau Briard in het Val-de-Marne, aan de poorten van Parijs, wordt het vuur weer aangestoken. De kuip is kleiner dan die van Aleppo, maar het is hetzelfde deeg, en « men maakt exact dezelfde gebaren als in Syrië ». « Het is een zeep die al meer dan 3 000 jaar bestaat. Nu maken we ze hier in Frankrijk verder met dezelfde techniek en dezelfde ingrediënten. »

Alles begint met de olijfolie, extra vierge, afkomstig uit het Middellandse Zeegebied en gekozen om haar karakter: een olie uit een warm land. Men giet ze samen met het water en de soda in de kuip, en steekt het vuur aan. Het deeg rijst, wordt dikker, borrelt langzaam. Het kookt drie dagen. Drie dagen waarin het atelier naar warme olijf ruikt, en waarin de zeepmaker over haar waakt. Hij proeft haar met het puntje van zijn tong: dat is het gebaar van de meesters, het gebaar dat zegt of de olie en de soda goed zeep zijn geworden. Samen met haar gaat de laurierolie, groen en donker, het kostbare deel: zij geeft de zeep haar geur, haar kleur en haar prijs.

Het deeg wordt warm in lange houten kisten gegoten, bij gebrek aan de grote vloer van Aleppo waarop men de laag uitstortte. Men laat het stollen. Wanneer het gestold is, is het stevig, glanzend, de kleur van een groene olijf. Dan snijdt men: in de lengte, dan in de breedte, met de hand, geleid door een blad dat gespannen is op een raamwerk dat volgens de plannen van de zeepmaker is gebouwd. Elk brood krijgt vervolgens met de hand een stempel: het zegel van het huis, dat de naam van de dokter draagt en het woord Momtaz, « wat uitstekend betekent ».

« De plaats verandert, maar de fabricage blijft dezelfde », zegt de zeepmaker. En de oprichter, met zijn eigen beeld: « Het is als een groot restaurant van de Franse keuken dat in New York is gevestigd: het is Franse keuken. »

8. Negen maanden stilte

Dan zwijgt de zeep. De broden worden op pallets gestapeld, in open torens waar de lucht langs de zes zijden doorheen gaat, daar waar Aleppo ze in piramides op de grond stapelde. En men wacht: « minstens 9 maanden ». « Het rijpen van de zeep is als een goede wijn. » Tijdens die maanden verdwijnt het water, wordt het deeg harder, wordt het felle groen donkerder en krijgt het oppervlak de kleur van honing en brood. De soda die overbleef, wordt natriumcarbonaat en bloeit uit tot een fijn wit poeder: men schraapt het eraf, brood per brood, voordat elk in zijn kraftpapier wordt gewikkeld. « Gedurende 9 maanden zal de zeep geleidelijk rijpen en heel zacht worden. »

Voor een camera heeft de oprichter ooit een brood van vóór de oorlog doorgebroken: buiten de bruine korst; binnen, intact, het groen van de laurier. Het groene hart en het zegel: dat zijn de tekenen van de traditie.

Naast het atelier een controlelaboratorium: elke partij wordt geanalyseerd voordat ze wordt vrijgegeven. Dat is het aandeel van de arts in de zaak. Een eeuwenoude zeep, zegt hij, waaraan het Val-de-Marne bovendien « de traceerbaarheid en de kwaliteit van Frankrijk » toevoegt.

« De plaats verandert, maar de fabricage blijft dezelfde »

de meester-zeepmaker, France 24, 24 dec 2016

9. Eén zeepziederij, meerdere talen

Rond de ketel spreekt men Frans, Arabisch en nog andere talen. « Een onderneming die mensen van verschillende afkomst samenbrengt, met verschillende talen, mensen die aan de oorlog zijn ontsnapt […] dat is een rijkdom, dat is een kracht, op voorwaarde dat er verdraagzaamheid is. » Een leerling die aankwam zonder iets van zeep te weten, leerde het vak bij de kuip, in enkele maanden, zoals men het altijd heeft geleerd: door naar de handen van de meester te kijken. Wat in Aleppo van vader op zoon werd doorgegeven, wordt nu in Santeny van meester op leerling doorgegeven.

De oprichter zegt het als een engagement: ‘we blijven het hier in Frankrijk maken ondanks de crisis, de oorlog en ondanks wat het volk doorstaat, omdat we deze traditie van de Aleppo-zeep en dit Syrische erfgoed willen laten voortbestaan, dat niet mag verdwijnen’. Van een beurs in China tot Tokio en Dubai: het brood uit Val-de-Marne reist mee, met op de achterkant twee woorden die niemand twintig jaar geleden had kunnen bedenken: gemaakt in Frankrijk.

De Chambre de métiers et de l'artisanat kende het huis haar Médaille de l'Excellence artisanale toe; daarbij komen een prijs voor Innovatie, een prijs voor Export, het programma PM'UP van de Région Île-de-France en twee patenten. Onze producten zijn gecertificeerd COSMOS Organic of COSMOS Natural, afhankelijk van de referentie. Dat is niet de reden waarom wij het vuur aansteken.

10. In uw handen

We steken het aan voor dat moment. U maakt het kraftpapier open. Het brood is zwaar, een beetje ruw, goudbruin, voorzien van een stempel. Twee oliën, water, natronloog, vuur en minstens negen maanden geduld; niets anders. Maak het nat en laat de laurier opkomen. Het is zacht, voor het gezicht en voor het lichaam, voor het hele gezin, en het gaat lang mee: een brood van Aleppo slijt langzaam. In de loop van de weken vervaagt de gouden korst en verschijnt het groene hart, hetzelfde groen als in de zeepziederijen van Aleppo, hetzelfde als in het atelier van Santeny.

‘Aleppo-zeep is meer dan een zeep, het is een deel van Syrië’, zegt de oprichter. Hij laat hem nooit los: ‘Als ik ergens naartoe ga, neem ik altijd mijn Aleppo-zeep mee.’ Stop er een in uw koffer. Hij is gewend aan reizen.

De Aleppo-zeep is van hemel veranderd. Het gebaar is niet veranderd.

Ontdek onze Aleppo-zepen

Onze filosofie

Bij Alepia geloven we dat echte schoonheid uit de natuur komt. Daarom streven we ernaar producten te creëren die uw huid respecteren. Onze formules worden zorgvuldig samengesteld uit natuurlijke ingrediënten van superieure kwaliteit, zonder compromis op het vlak van authenticiteit en doeltreffendheid. Wij verbieden onszelf het gebruik van agressieve chemicaliën, parabenen, sulfaten en andere schadelijke stoffen die uw huid kunnen aantasten.

Onze toewijding aan kwaliteit

Wij zijn meermaals bekroond door de Chambre des métiers, door het Ministère de la Recherche, door de Région IDF, zo hebben wij de Médaille de l'Excellence artisanale, de Prix de l'Innovation, de Prix de l'Export, zijn wij Lauréat PM'UP, hebben wij twee patenten gedeponeerd... Bij Alepia zijn we trots op ons constante streven naar excellentie. Al onze producten worden met liefde en aandacht gemaakt, volgens traditionele fabricageprocessen en met inachtneming van strenge kwaliteitsnormen. We werken nauw samen met lokale ambachtslieden in Aleppo, Syrië, om onze olijfolie en laurierolie te betrekken, essentiële ingrediënten van de Aleppo-zeep. Elk lot wordt nauwgezet gecontroleerd om de onberispelijke kwaliteit van onze producten te garanderen. In Frankrijk werken we nauw samen met onze collega's van de ASDMF, association Savon de Marseille France, om ideeën en verzepingstechnieken uit te wisselen...

Onze toewijding aan u

Bij Alepia is het onze doel u een onvergetelijke huidverzorgingservaring te bieden. We willen u begeleiden in uw zoektocht naar natuurlijke schoonheid met producten die uw huid respecteren. We streven ernaar een vertrouwensrelatie met onze klanten op te bouwen door hun oprechte, ethische en respectvolle producten te bieden.

Sluit u bij ons aan op onze reis naar natuurlijke schoonheid en ontdek de kracht van de schatten van Aleppo, verheerlijkt in elk product dat wij u aanbieden.

Bedankt dat u ons vertrouwt en ons bedrijf steunt.

Dr Constantini en het team van Alepia